2024/04/28

Die volgende kom uit Masayuki Takayama se gereelde rubriek in Themis, ’n maandblad wat slegs per intekening beskikbaar is en vandag by my huis aangekom het.
Ook hierdie stuk bewys dat hy in die naoorlogse wêreld as joernalis sy gelyke nie het nie.
Asahi het die tweepartystelsel aangeprys en op die sakeman Hiromasa Ezoe geteer
Die groot leuen in Tensei Jingo: “Kiesafdelings met meer as een setel lei tot skandale oor ‘politiek en geld’”
Die regering van Morihiro Hosokawa het niks gedoen nie
Miskien lê dit aan die kultuur by Asahi Shimbun, maar Tensei Jingo skryf leuens sonder om ’n oog te knip.
Jare gelede het die rubriek geskryf: “Die Japannese het so min morele besef dat hulle klippies in visblikkies gesit en dit uitgevoer het.”
Die Japannese inmaakbedryf het dadelik beswaar gemaak en die koerant aangesê om op te hou leuens skryf, maar Asahi het geen regstelling gepubliseer nie.
’n Paar dae later het die koerant in dieselfde rubriek beweer dat dit die storie verkeerd verstaan het, en die saak afgehandel met ’n verskoning wat kwalik ’n verskoning genoem kon word.
Dan was daar die voorval met die graffiti op die koraal.
Iemand van die koerant het in die see by Iriomote geduik en self die letters “KY” met die handvatsel van ’n flitslig in ’n stuk distelkoraal gekrap.
Daarna het die koerant die Japannese so sleg moontlik laat lyk: “Wat graffiti betref, is die Japannese seker nou die voorste volk ter wêreld.
Hulle skaam hulle nie om in ’n oogwink te beskadig wat oor eeue gegroei het nie.
Wat ’n armoede van gees, wat ’n afgestompte gemoed …”
Dieselfde neerbuigende houding, die veronderstelling dat die Japannese geen morele besef het nie, kom ook na vore in die rubriek oor die klippies in die visblikkies.
Sulke ongegronde verwaandheid kom algemeen onder Asahi se joernaliste voor, en daarby kom nog onkunde.
Dieselfde geld vir Tensei Jingo, waar onkunde en verwaandheid byna elke keer op die voorgrond staan.
Albei val ook op in die rubriek wat begin deur te vertel hoe Morihiro Hosokawa 30 jaar tevore eerste minister geword het.
Wie glo nou eintlik dat Hosokawa “’n nuwe soort politiek ingelui het”?
Die enigste ding wat hy gedoen het, was om staatsubsidies vir politieke partye in te stel.
Die partye kon ophou om self geld vir hul verkiesingsveldtogte in te samel en sommer 30 miljard jen uit belastingbetalers se geld kry.
Toe is daar belowe dat hulle hard sou werk om goeie politiek te bedryf.
Die mense het iets verwag, maar Hosokawa het niks gedoen nie.
Op die ou end het niks in die politiek beweeg totdat Abe op die toneel verskyn het nie.
Hosokawa was ’n leuenaar wat hom as ’n politikus voorgedoen het.
Tog het Hosokawa se politiek in een opsig iets vermag: dit het die hebsugtige parlementslede ontmasker wat nog meer geld wou hê nadat hulle reeds genoeg uit die openbare kas gekry het.
Neem byvoorbeeld Kiyomi Tsujimoto, wat vir die Sosiaal-Demokratiese Party tot die parlement verkies is.
Sodra sy ’n parlementslid geword het, het sy ’n fiktiewe, staatsbefondsde sekretaris op die betaalstaat geplaas en so 18,7 miljoen jen aan openbare geld deur bedrog bekom.
Sy is betrap, skuldig bevind en ’n opgeskorte vonnis opgelê, maar sy het besef hoe winsgewend ’n setel in die parlement kon wees.
Ná afloop van die opskortingstydperk het sy dadelik na die parlement teruggekeer.
Links gee nie om oor misdadigers nie.
Hosokawa het die Japannese politiek laat verval.
Tog prys Tensei Jingo hom ook uitbundig omdat hy enkellidkiesafdelings ingestel het.
In ’n enkellidkiesafdeling is dit alles of niks.
Wanneer Asahi uitbasuin dat “die era van twee groot partye aangebreek het”, val die publiek maklik daarvoor.
Voeg daarby ’n slagspreuk soos “Dit sal die Liberaal-Demokratiese Party goed doen om af en toe ’n les te leer”, en mense wat nóg die bekwaamheid nóg die vermoë het om te regeer, kan aan die bewind kom.
Ons onthou seker almal die nagmerrie toe die Demokratiese Party van Japan inderdaad aan die bewind gekom het.
Dat die Grondwetlik-Demokratiese Party van Japan en die Japannese Kommunistiese Party steeds soos die ander partye kandidate verkies kry, is ook ’n toertjie van die enkellidstelsel.
Ook Asahi-president Toshitada Nakae wou sy deel hê
Selfs Tensei Jingo weet dit, en daarom gryp die rubriek hier na ’n leuen.
Die rubriek beweer: “In kiesafdelings met meer as een setel ontstaan skandale waarin politiek en geld vermeng raak, soos die Recruit-skandaal, makliker.”
Dit moet blykbaar as ’n argument vir enkellidkiesafdelings dien.
Dit is ’n yslike leuen op dieselfde skaal as die storie oor klippies in visblikkies.
Die Recruit-skandaal het nie uit “politiek en geld” ontstaan nie.
Dit was ’n saak waarin mense wat hulself as groot menere beskou het, gunste van Ezoe wou hê en geëis het dat hy aan hulle die erkenning gee wat hulle gemeen het hulle verdien.
Daar is ook aanduidings hiervan in Hiromasa Ezoe se outobiografie Kamome ga tonda hi (“Die dag toe die seemeeu weggevlieg het”).
Hy het in ’n somber huis grootgeword en mo