2024/03/15

Die volgende is ’n teks wat ek op 7 Augustus 2011 in my hospitaalkamer geskryf het.
Vanoggend, terwyl ek gesluimer het, het hierdie liedjie in my gedagtes gespeel……2016-05-30
Die volgende is ’n teks wat ek op 7 Augustus 2011 in my hospitaalkamer geskryf en aan die wêreld bekend gemaak het, gedurende my hospitaalverblyf van agt maande weens ’n lewensbedreigende siekte.
Die 7de Augustus is die dag van Tanabata, waaraan die inwoners van Sendai onmiddellik dink wanneer hulle dié datum hoor.
Dit ontroer my diep dat ek hierdie teks juis op daardie dag geskryf het.
Gister het ek, soos gewoonlik, voor vyfuur die oggend wakker geword.
Ek word ’n bietjie vroeg wakker omdat ek gaan slaap wanneer die voëltjies gaan slaap en wakker word wanneer hulle wakker word.
Terwyl ek in die bed gelê en sluimer het en gedink het dat dit nog ’n bietjie te vroeg is, het John Lennon se “Isolation” by my opgekom.
Terwyl ek gewonder het watter liedjie begin speel het, was die volgende een wat ek gehoor het “God”.
Nou ja, wat ’n uitsonderlike liedjie.
Ek moet die heel beste foto vind wat by hierdie liedjie pas.
Maar toe onthou ek wat mevrou Kurikinton gister gesê het.
“Dit is sulke goeie foto’s dat dit jammer sou wees om hulle gratis te publiseer.”
Ek het weer gedink: “Ja, dit is heeltemal reg.”
Gisteraand het ek gaan slaap nadat ek die laaste episode van NHK BS se spesiale program oor Zhou Enlai gekyk het, en vandag het ek vieruur die oggend wakker geword, selfs vroeër as gister.
Terwyl ek in die bed gelê en gedink het dat dit nog ’n bietjie te vroeg is om op te staan, het Arcade Fire se “Lenin” by my opgekom.
Dat sulke dinge in ’n brein soos myne gebeur, is nie toneelspel nie.
Alles het ’n rede.
Goed, kom ons staan op en kyk wat op goo aangaan.
En omdat so baie mense my tekste op goo lees, publiseer ek ’n paar van my pragtige foto’s as dankbetuiging.
Gister het ek oor Takaaki Yoshimoto geskryf.
Eenvoudig gestel, soos my lesers, goeie vriende en die mense rondom my goed weet, het ek my lewe lank ’n volslae buitestaander gebly.
Soos ek al baie keer geskryf het, is dit geen oordrywing om te sê dat ek dieselfde pad as Boeddha en Christus gestap het nie. (Lag hard.)
Anders as die sogenaamde kultuurfigure het ek Bob Dylan en John Lennon as denkreuse, of as “metgeselle op hierdie reis”, gekies (natuurlik).
Ek het Hawaii 47 keer besoek.
Ek moes ’n verhaal oor hierdie eiland geskryf het wat net ek kon skryf.
As ek dit gedoen het, sou dit teen hierdie tyd waarskynlik ’n enorme topverkoper gewees het. (Lag.)
Byvoorbeeld, teen die einde van ’n reis na Hawaii, toe ek alleen in Waikiki was, vanaf die sypaadjie langs Waikiki-strand na die see gekyk het, na John Lennon op my iPod geluister het en telkens gevoel het asof my oë weeklaag, het ek weer gehad wat Kierkegaard “Fritjof se oë wat na die see uitkyk” genoem het.
My bepeinsinge daar het nie net geensins vir dié van Takaaki Yoshimoto teruggestaan nie, maar dit selfs oortref. (Lag hard.)
Waarom dit so was, sal ek vir eers ’n raaisel laat bly.