2024/03/07

In die rampe en voorvalle aan die begin van die jaar het ek die Japannese se “leefwyse” gesien
Die volgende kom uit Masayuki Takayama se gereelde rubriek in die Maart-uitgawe van Themis, ’n maandelikse tydskrif wat slegs per intekening beskikbaar is.
Ook hierdie artikel bewys dat hy ’n joernalis sonder gelyke in die naoorlogse wêreld is.
Dit is ’n artikel wat nie net die Japannese nie, maar mense regoor die wêreld behoort te lees.
In die rampe en voorvalle aan die begin van die jaar het ek die Japannese se “leefwyse” gesien
Besinning oor die aardbewing op die Noto-skiereiland, die vliegtuigongeluk, straatgeweld waarby vroue betrokke is, en ander voorvalle
Met die hart by die vertroude tuisdorp
Die begin van hierdie jaar was ietwat ongewoon.
Op Nuwejaarsdag het ’n geweldige aardbewing Noto getref.
Die glimlaggende gesigte van die dogter en kleinkinders wat huis toe gekom het, is onder die ineengestorte huis begrawe, terwyl die oupa in die koue wind gestaan het, sy trane reeds opgedroog.
Torahiko Terada het gesê: “Natuurrampe tref wanneer ons daarvan vergeet het,” maar waarom juis op Nuwejaarsdag?
Tog het die slagoffers, te midde van die voortdurende naskokke, nie van hul ineengestorte huise se kant gewyk nie.
Selfs toe goewerneur Hase, wat gedurende die Nuwejaarsvakansie buite die prefektuur was en met ’n gevoel van ongemak teruggekeer het, hard uitgeroep het: “Julle moet in elk geval na ’n sekondêre ontruimingsplek ontruim,” het hulle nie beweeg nie.
Hulle is hier gebore en het hier grootgeword.
Toe ek sien hoe hulle sê: “Ek is nie van plan om te vertrek nie,” oor hierdie plek wat gevul is met die dae van hul lewens, het ek gevoel dat ek iets van die Japannese mense gesien het.
Die Japannese argipel is tienduisende jare gelede van die vasteland afgeskei.
Dit is van die res van die wêreld afgesonder en is boonop die enigste plek ter wêreld wat op vier tektoniese plate geleë is, en daarom het aardbewings en vulkaniese uitbarstings voortdurend die mense se bestaan bedreig.
Tropiese siklone trek oor die argipel, en in die winter kom ekstratropiese siklone wat “Taiwan Bōzu” genoem word, ook voor.
Hoewel hulle aan allerlei rampe uitgelewer was, het die mense steeds die natuur geëerbiedig wat hulle oorvloedige oeste en die natuurskoon van die vier seisoene gee, en mekaar te midde van sy verwoestende krag bygestaan.
Net omdat hierdie ramp so erg was, wil hulle nie die tuisdorp waaraan hulle gewoond is, verlaat nie.
Daar is ook ander in die gemeenskap wat so dink.
In die koue skuil die bure van oorkant en langsaan dig bymekaar in ’n plastiekkweekhuis en glimlag soms vir mekaar.
Dit het gelyk na die lewenswyse wat die Japannese van ouds af voortgesit het.
Ek het gevoel dat hulle baie verskil van die mense in ’n ander prefektuur wat, selfs wanneer daar vir hulle gesê word: “Dit is veilig hier,” antwoord: “Nee, ek gaan vrywillig ontruim,” of: “TEPCO behoort vir ons te sorg.”
Hierdie artikel word vervolg.