2024/03/07

Namun, itu pandangan yang benar.
Jepun juga sekurang-kurangnya patut berkata, “Sedarlah malu.”
Berikut ialah petikan daripada bahagian akhir ruangan Masayuki Takayama yang dimuatkan dalam Shūkan Shinchō yang diterbitkan hari ini.
Artikel ini juga membuktikan bahawa beliau ialah wartawan yang tiada tandingannya dalam dunia pascaperang.
Artikel ini wajib dibaca bukan sahaja oleh rakyat Jepun, tetapi juga oleh orang di seluruh dunia.
Trump betul.
Dalam perang yang lalu, Franklin Roosevelt (FDR) secara paksa mengheret Jepun ke dalam peperangan.
Dengan menjadikannya sebagai pencetus, Amerika Syarikat dapat menyertai peperangan secara terbuka, membantu Britain dan Perancis, serta menewaskan Jerman.
Rancangannya sama seperti dalam Perang Dunia Pertama.
Jadi, apakah yang hendak dilakukan terhadap Jepun yang telah dijadikan alasan untuk menyertai peperangan?
FDR berkata, “Tiga bulan pun sudah cukup.”
Untuk tujuan itu, beliau meminta Churchill menghantar kapal tempur Prince of Wales, yang tiba di Singapura pada 2 Disember, sejurus sebelum perang meletus.
Pada masa yang sama, satu pasukan kereta kebal yang terdiri daripada 108 buah kereta kebal M3 dihantar dari tanah besar Amerika Syarikat kepada MacArthur di Filipina.
Antara anggota kereta kebal itu ialah Lester Tenney, profesor di Arizona State University yang kemudiannya berbohong bahawa beliau dipaksa berarak di Bataan dan diseksa.
Pada hari pertama perang, beliau menyaksikan 130 buah pesawat pengebom Amerika dimusnahkan di Lapangan Terbang Clark, tempat beliau ditempatkan.
Menurut rancangan FDR, 150,000 anggota tentera Amerika dan Filipina akan menghancurkan tentera Jepun yang mendarat, Prince of Wales akan menenggelamkan semua kapal Jepun yang menuju ke Tanah Melayu, dan B-17, “Kubu Terbang”, akan mengebom serta memusnahkan kawasan penting di kepulauan utama Jepun sehingga memaksanya menyerah kalah.
Beliau menjangkakan semuanya akan tercapai dalam “tiga bulan”.
Namun, kenyataannya berbeza.
Armada Pasifik Amerika menerima tamparan di Pearl Harbor, Prince of Wales tenggelam dua hari kemudian, dan tentera Amerika-Filipina ditewaskan dalam masa hanya dua hari lalu melarikan diri ke Bataan.
Kesilapan perhitungan FDR terletak pada ketidakcekapan MacArthur dan sikapnya yang memandang rendah tentera Jepun.
Orang Jepun dianggap tidak mampu menerbangkan pesawat dengan baik dan tidak berani memasuki hutan kerana takut akan hantu.
Namun, tentera Jepun mempunyai pesawat pejuang Zero yang berprestasi paling tinggi dan dengan mudah menembak jatuh B-17, yang tidak dapat dijatuhkan sekalipun oleh pesawat pejuang Jerman.
Mereka juga tidak gentar menghadapi hutan tebal Tanah Melayu, sebaliknya mara merentasinya sejauh 20 kilometer sehari dan akhirnya menawan Singapura.
Walaupun tiga bulan yang disebut FDR telah berlalu, kemaraan tentera Jepun tidak reda; mereka mengusir orang kulit putih dari tanah jajahan di Asia, seperti Hindia Timur Belanda dan Burma British, serta menyemai semangat kemerdekaan dalam kalangan rakyatnya.
Selepas perang, rakyat Hindia Timur Belanda, yang sebelum itu lebih jinak daripada kucing, berjuang dengan gagah berani selama empat tahun menentang orang Belanda yang kembali dan berjaya memperoleh kemerdekaan.
Apabila Burma juga merdeka daripada Britain, negara itu meninggalkan bahasa Inggeris, lalu lintas sebelah kiri dan teh, lalu mula mengajarkan bahasa Jepun di universiti bahasa asing sebagai gantinya.
Selepas kehilangan Hindia Timur Belanda, satu-satunya sumber pendapatan yang tinggal bagi Belanda hanyalah pelacuran di tingkap pameran.
Belanda merosot dengan begitu pantas.
De Gaulle berkata, “Indochina Perancis amat diperlukan untuk mengembalikan kegemilangan Perancis,” lalu memulakan usaha menakluknya semula.
Namun, rakyat Vietnam menentang, memenangi Pertempuran Dien Bien Phu dan mengusir orang Perancis.
De Gaulle amat berang.
Bukankah kita kehilangan tanah jajahan kerana FDR telah membangkitkan kemarahan Jepun?
Britain dan Belanda mengangguk.
Sebagai ganti rugi, Amerika Syarikat melancarkan Rancangan Marshall dengan memperuntukkan dana pembinaan semula sebanyak 10 bilion dolar.
Nama itu diambil daripada George Marshall, yang telah menggalakkan perang menentang Jepun yang berakhir dengan kegagalan.
Negara-negara Eropah juga menubuhkan sebuah pertubuhan bantuan bersama supaya mereka yang telah jatuh miskin dapat saling membantu.
Itulah yang kini menjadi Kesatuan Eropah.
FDR bersikap lunak terhadap Kesatuan Soviet dan menyerahkan seluruh Eropah Timur.
Akibatnya, blok komunis telah mara hingga ke ambang dunia Barat.
Eropah yang miskin tidak mempunyai kemampuan untuk menambah perbelanjaan ketenteraan.
Dalam hal ini juga, Amerika Syarikat menubuhkan NATO untuk membereskan akibat tindakan FDR dan terus membiayai pertahanan Eropah.
Namun begitu, rasa tidak puas hati negara-negara Eropah yang tidak dapat melupakan kemakmuran silam mereka terus membara.
Jean-Pierre Lehmann menyuarakan perasaan mereka.
“Kami ditawan dan dipaksa bekerja keras oleh orang berkulit kuning, lalu kehilangan tanah jajahan kami.
Amerika Syarikat sekurang-kurangnya melepaskan kemarahannya dengan menggugurkan bom atom, tetapi kami belum membalas Jepun dengan apa-apa cara pun.”
Orang Jepun tidak tahu bahawa mereka begitu marah.
Mereka tidak memahami mengapa perdana menteri wanita Perancis mengancam untuk “memijak semut kuning (orang Jepun)” dan mengapa ratu Belanda menuntut pampasan setiap kali melawat Jepun.
Kepada negara-negara Eropah yang tidak berguna dan masih berpaut pada Amerika Syarikat itu, Trump berkata:
“Biayailah NATO sendiri. Sekalipun kamu diserang, kami tidak akan membantu.”
Namun, itu pandangan yang benar.
Jepun juga sekurang-kurangnya patut berkata, “Sedarlah malu.”