2024-04-23
Jak to możliwe, że przez cały ten czas wpłacaliśmy do ONZ ogromne sumy, ustępując tylko Stanom Zjednoczonym, a jednocześnie pozwalaliśmy takiemu człowiekowi robić tam, co mu się żywnie podobało, w biały dzień!
Profesor Hideaki Uemura z Uniwersytetu Keisen Jogakuen, reprezentujący wspomniane centrum, podkreślił znaczenie wystąpienia gubernatora w ONZ: „Jeśli gubernator Onaga zabierze głos w Radzie Praw Człowieka ONZ, która zajmuje się sprawami praw człowieka, jego wystąpienie zapewne zostanie odebrane jako wyraz wspólnego stanowiska mieszkańców prefektury sprzeciwiających się budowie nowej bazy i wywrze presję na rządy Japonii i Stanów Zjednoczonych”.
Poza ludźmi czytającymi gazety na Okinawie nikt, łącznie ze mną, zapewne nie wiedział, jak sprawy naprawdę się mają.
9 września 2015 r.
Poniższy fragment pochodzi z początku wspomnianego wcześniej dziesięciostronicowego artykułu Satoru Nakamury, opublikowanego w miesięczniku „Seiron”.
Dalsze uwagi oznaczone gwiazdką są moje.
Od około siedmiu lat zajmuję się sprawami Okinawy, a teraz zapuściłem się głęboko w jej historię — temat ogromny, niemający związku z moim dotychczasowym doświadczeniem i przerastający moje przygotowanie.
Chiny i Korea Południowa prowadzą przeciwko Japonii „wojnę o historię”, posługując się tym, co uważam za fałszowanie historii w sprawach takich jak „kobiety do towarzystwa dla wojska”, „masakra nankińska” i „przymusowe wywózki”.
Moim zdaniem jednak największa i najważniejsza wojna o historię, jaką toczy Japonia, dotyczy Okinawy.
Tamte dwie wojny służą jako narzędzie odbierania Japończykom dumy i uniemożliwiania im samodzielnej obrony, podczas gdy propaganda fałszująca historię Okinawy służy podzieleniu i zniszczeniu narodu japońskiego.
Jest to sprawa całego narodu japońskiego i jego największy kryzys, ale jestem przekonany, że dopiero gdy odzyskamy historię Okinawy i rozwiążemy głęboko zakorzeniony problem tej prefektury, naród japoński odrodzi się jako silny i zjednoczony lider na świecie.
Organizacje obywatelskie pomagają przygotować wystąpienie w ONZ
Lokalna prasa na Okinawie donosiła, że gubernator Takeshi Onaga weźmie udział w sesji Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie, trwającej od 14 września do 2 października, i wygłosi przemówienie na temat przeniesienia bazy do Henoko.
Przeniesienie bazy lotniczej Futenma do Henoko jest kwestią polityki obronnej i stosunków dyplomatycznych między Japonią a Stanami Zjednoczonymi.
Trudno sobie wyobrazić, by zwierzchnik władz lokalnych zwracał się do ONZ w sprawie polityki obronnej i zagranicznej, i nie powinno do tego dochodzić.
A jednak, co trudno zrozumieć, gubernator Onaga zamierza wygłosić przemówienie o przeniesieniu bazy do Henoko, aby do niego nie dopuścić.
W przygotowania do wystąpienia aktywnie włączyły się organizacje pozarządowe działające przy ONZ.
To one podjęły tę inicjatywę, podczas gdy urząd prefektury Okinawa nie odgrywał w niej czynnej roli.
„Jak ustalono 22 lipca, gubernator Takeshi Onaga ma szansę zabrać głos w sprawie budowy nowej bazy w Henoko na sesji Rady Praw Człowieka ONZ, która odbędzie się w Genewie w dniach od 14 września do 2 października.
Wystąpienie gubernatora w ONZ przygotowywała, przy współpracy kilku organizacji pozarządowych działających przy ONZ, inicjatywa Shimagurumi Kaigi, której celem jest powstrzymanie budowy nowej bazy i urzeczywistnienie postulatów zawartych w petycji Okinawy.
Według Shimagurumi Kaigi harmonogram gubernatora pozostaje do uzgodnienia, ale rozmowy zmierzają do tego, by mógł wystąpić 21 lub 22 września, w trakcie sesji.
Od czasu wyboru gubernator Onaga wyrażał chęć zwrócenia się do ONZ, a jeśli dojdzie do wystąpienia, będzie ono dla niego okazją, by zaapelować do międzynarodowej opinii publicznej o zajęcie się sprawą budowy nowej bazy.
Centrum Dyplomacji Obywatelskiej, organizacja pozarządowa posiadająca specjalny status konsultacyjny przy ONZ, na prośbę Shimagurumi Kaigi i innych podmiotów wyraziło gotowość odstąpienia gubernatorowi Onadze swojego czasu na wystąpienie w Radzie Praw Człowieka.
Jak wyjaśniono, organizacje pozarządowe posiadające specjalny status konsultacyjny przy ONZ na co dzień odstępują innym swój czas wystąpienia, więc jest to możliwe.
Profesor Hideaki Uemura z Uniwersytetu Keisen Jogakuen, reprezentujący centrum, podkreślił znaczenie wystąpienia gubernatora w ONZ: «Jeśli gubernator Onaga zabierze głos w Radzie Praw Człowieka ONZ, która zajmuje się sprawami praw człowieka, jego wystąpienie zapewne zostanie odebrane jako wyraz wspólnego stanowiska mieszkańców prefektury sprzeciwiających się budowie nowej bazy i wywrze presję na rządy Japonii i Stanów Zjednoczonych».
W ramach przygotowań do wystąpienia gubernatora Onagi przed Radą Praw Człowieka Shimagurumi Kaigi prowadziła też uzgodnienia z Międzynarodowym Ruchem Przeciw Dyskryminacji (IMADR), inną organizacją pozarządową działającą przy ONZ.
Tym razem IMADR miał uzgodnić termin z Radą Praw Człowieka, a Centrum Dyplomacji Obywatelskiej miało udostępnić swój czas na wystąpienie…” („Ryūkyū Shimpō”, 23 lipca, zdjęcie na s. 250).
[Dalszy ciąg pominięto.]
Poza ludźmi czytającymi gazety na Okinawie nikt, łącznie ze mną, zapewne nie wiedział, jak sprawy naprawdę się mają.
Po raz pierwszy dowiedziałem się, czym zajmują się Japończycy działający przy organie ONZ do spraw praw człowieka.
Byłem wstrząśnięty i nie potrafiłem sobie wyobrazić większego oburzenia.
Ten gniew powinien być skierowany przede wszystkim pod adresem „Asahi Shimbun”, „Mainichi Shimbun” i innych gazet.
Skoro przez cały ten czas pozwalaliście, by tak niewiarygodny stan rzeczy trwał, trudno was dalej nazywać japońskimi mediami.
Skoro utrzymywaliście się z pisania, musieliście przecież wiedzieć o istnieniu tych ludzi i o tym, czym się zajmowali.
11 września 2015 r.
Dopiero po przeczytaniu artykułu Satoru Nakamury dowiedziałem się, czym zajmują się Japończycy działający przy organie ONZ do spraw praw człowieka.
Byłem wstrząśnięty i nie potrafiłem sobie wyobrazić większego oburzenia.
Ten gniew powinien być skierowany przede wszystkim pod adresem „Asahi Shimbun”, „Mainichi Shimbun” i innych gazet.
Skoro przez cały ten czas pozwalaliście, by tak niewiarygodny stan rzeczy trwał, trudno was dalej nazywać japońskimi mediami.
My spędzamy dni, zarabiając na utrzymanie, wy zaś żyliście z pracy dziennikarskiej, z pisania i dociekania, jak się rzeczy mają, więc musieliście wiedzieć o istnieniu tych ludzi i o tym, czym się zajmowali.
Mimo to nie informowaliście Japończyków o tych ludziach ani o ich działalności.
To, co robili — a być może także cel, do którego dążyli — godziło w wiarygodność Japonii i jej obywateli za granicą.
Nasz kraj pozwalał działać za kulisami ludziom oczerniającym własną ojczyznę, i to na forum ONZ, której Japonia od lat przekazywała ogromne sumy, ustępując tylko Stanom Zjednoczonym.
Trudno o większy absurd.
Nigdzie na świecie nie ma równie głupiego kraju.
Innymi słowy, nigdzie na świecie nie ma równie głupich gazet jak „Asahi” i „Mainichi”.
Choć można by tu wymienić niektórych publicystów „The New York Times”, czołowe gazety niemieckie, prasę południowokoreańską i „Dziennik Ludowy”.
Człowiek, którego nazwiska niemal żaden Japończyk nie znał, godził w dobre imię Japonii i jej obywateli oraz podważał wiarygodność kraju za granicą.
Oto jego nazwisko.
Centrum Dyplomacji Obywatelskiej, organizacja pozarządowa posiadająca specjalny status konsultacyjny przy ONZ, otrzymało prośbę od Shimagurumi Kaigi i innych podmiotów… A jego przedstawicielem był profesor Hideaki Uemura z Uniwersytetu Keisen Jogakuen… Zapewne niemal nikt w Japonii, łącznie ze mną, nie znał tego człowieka.
Zapewne niemal żaden Japończyk nie słyszał też o tej uczelni.
Sądząc po tym, co robił ten człowiek, odruchowo pomyślałem, że nie jest prawdziwym Japończykiem, ale po wyszukaniu jego nazwiska w internecie przeczytałem, że Hideaki Uemura urodził się w mieście Kumamoto.
Ukończył studia podyplomowe w dziedzinie ekonomii na Uniwersytecie Waseda, a wówczas był profesorem Uniwersytetu Keisen Jogakuen i przedstawicielem Centrum Dyplomacji Obywatelskiej.
Okazuje się, że to człowiek tego samego pokroju co Kang Sang-jung, znany też pod używanym w Japonii nazwiskiem Tetsuo Nagano — jak podaje Wikipedia.
Co za farsa.
Jak to możliwe, że przez cały ten czas wpłacaliśmy do ONZ ogromne sumy, ustępując tylko Stanom Zjednoczonym, a jednocześnie pozwalaliśmy takiemu człowiekowi robić tam, co mu się żywnie podobało, w biały dzień!
Nie mam prawie żadnych wątpliwości, że działają w zgodzie ze stanowiskiem Chin i Korei Południowej.
W Chinach za zdradę państwa od razu skazano by ich na śmierć, a w Korei Południowej kazano by im paść na kolana przed całym narodem, kopano by ich i bito, obrzucano surowymi jajkami i wyzywano od zdrajców oraz ludzi pozbawionych patriotyzmu.
Kiedy my zajmowaliśmy się zarabianiem na życie, działał tam, bez wiedzy japońskiej opinii publicznej, człowiek podobny do adwokata Totsuki, absolwenta Uniwersytetu Rikkyo.
Totsuka wielokrotnie jeździł na posiedzenia organu ONZ do spraw praw człowieka i zabiegał o to, by na arenie międzynarodowej przyjęło się określenie „niewolnice seksualne” w miejsce „kobiet do towarzystwa”.
Japońskie media, „Asahi”, „Mainichi” — dość już tej farsy.
Gdzie jeszcze można znaleźć coś, co tak bardzo ośmiesza Japończyków i okazuje im taką pogardę?