Die volgende is uit die volgende boek wat op 19 Desember 2018 gepubliseer is, is ‘n moet-lees vir die Japannese mense en mense wêreldwyd.
Die klem in die teks, behalwe vir die opskrif, is myne.

Inleiding: Die lees van die Nikkei maak jou dom

Onkunde van “Moenie die bus mis nie”
Tamura
In die 21 Augustus 2018-uitgawe van die Nikkei Shimbun, het ‘n opskrif gelees, “China, Maleisië fokus op handel in ‘n beraadvergadering om bande reg te maak, saam te werk aan ‘One Belt, One Road.
Die opskrif het die indruk gewek dat die Maleisiese premier Mahathir probeer om guns by China te kry.
Selfs toe ek in Nikkei was, was die redaksielede pro-China, maar ek dink nie hulle was so erg nie.
Takahashi
Jy moet nie Nikkei lees nie, want hulle skryf net ‘n klein storie om ‘n berg van ‘n molshoop te maak (lag).
Tamura
Dit sou die einde van die storie wees (lag).
Byvoorbeeld, die opskrif van dieselfde uitgawe van Sankei van 21 Augustus was: “Maleisiese premier na China, beklemtoon vriendskap terwyl hy China nagaan,” en “‘Ons wil nie neo-kolonialisme hê nie.
Terwyl Sankei geskryf het dat premier Mahathir presies gesê het wat hy in China moes sê, het Nikkei die volgende in ‘n vroeëre artikel geskryf.
Chinese president Xi Jinping en Maleisiese premier Li Keqiang het afsonderlik met Maleisiese premier Mahathir vergader, wat Beijing op 20 April besoek het. Hulle het ingestem om handel uit te brei, insluitend toenemende invoer van landbouprodukte. Die vergadering was ontwerp om verhoudings tussen die twee lande te herstel, wat uitmekaar geval het toe mnr. Mahathir ‘n hersiening van infrastruktuurprojekte voorgestel het waarby Chinese maatskappye betrokke was.
Met ander woorde, die storie blyk te wees dat premier Mahathir neergebuig het. Wat die One Belt, One Road (‘n moderne weergawe van die Silk Road ekonomiese sone-konsep) en die Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) betref wat China bevorder, is die toon van die Nikkei en Asahi “Moenie die bus mis nie. “
Takahashi
Ek dink dit was in 2017 toe ek op ‘n TV-program verskyn het wat met TV Asahi geaffilieer is; die tema was “One Belt, One Road,” en daar was vier gaste.
Daar was vier gaste, en dit was soos ‘n een-tot-drie situasie.
Die ander drie het gesê: “Moenie die bus mis nie.”
Ek het daarop gewys dat die rentekoerse op die AIIB hoog was en ‘n leningshaai-situasie sou wees, maar my voorspelling was korrek (lag).
Mense wat nie hierdie vlak van praat verstaan ​​nie, sê: “Moenie die bus mis nie.”
Ek het eenkeer premier Shinzo Abe aangeraai om dieselfde te doen.
As Japan en die VSA nie aan die AIIB deelneem nie, sal die finansieringskoste hoër wees. Die AIIB self sal duurder word sonder die deelname van Japan en die VSA. Dus, China, wat “Japan se vertroue” wil wen, sal ons uiteindelik vra om aan te sluit.
Ek het dit voorspel, maar die Eerste Minister het ook gesê dit is waar.
Ek dink baie van die mense wat gesê het “moenie die bus mis nie” het nie eers geweet van basisrentekoerse nie.
Jy kan nie iets ontleed sonder om die basiese beginsels te ken nie.
Tamura.
Tot voordeel van die lesers is die basisrentekoers soos volg.
Wanneer internasionale finansiële instellings geld uitleen, verkry hulle dit van iewers anders af en leen dit uit.
Die koers waarteen hulle die geld verkry, word die basisrentekoers genoem, en die land agter die internasionale organisasie is noodsaaklik vir die basiskoers.
In die geval van die AIIB word die rentekoers bepaal deur wie die internasionale organisasie steun as dit verkeerd loop.
In die geval van AIIB is die steun China. Die basisrentekoers is amper dieselfde as die verkrygingskoste in China se internasionale finansies.
Nikkei neem ‘n pro-China-lyn.
Takahashi
Japan en die VSA steun die Asiatiese Ontwikkelingsbank (ADB), Japan is die ondersteuner.
Dus word die basisrentekoers bepaal deur Japan se finansieringskoste.
Finansies word bepaal deur na die steun van die land te kyk.
Japan of die VSA het nie by die AIIB aangesluit nie, so China is maklik om as die ondersteuner te sien.
China se verkrygingskoste in die internasionale mark is aansienlik hoër as Japan s’n.
Dit is omdat China nie baie betroubaar is nie.
Gevolglik kan die AIIB se finansieringskoste nie China s’n oorskry nie, so die truuk is dat Japan se basisrentekoers laer as China s’n sal wees.
Tamura
Dit is duidelik.
Takahashi
Dan sal die AIIB gedwing word om te leen teen ‘n relatief hoë finansieringskoste.
Natuurlik kan China die rentekoers verlaag deur subsidies in te spuit, maar dit kan nie lank aanhou nie.
Die voorspelling is dus dat dit ‘n leningshaai sal word.
Tamura.
Ek skryf al sedert 2014 dat die AIIB ‘n skyn is.
In reaksie op Nikkei en Asahi se argument dat ons nie die bus moet mis nie, het ek geredeneer: “Klim ons op die Kommunistiese Party se bus wat deur Xi Jinping bestuur word?
China skep die AIIB al bestaan ​​die Asiatiese Ontwikkelingsbank reeds, gerugsteun deur Japan en die Verenigde State.
China voer aan dat hy die AIIB nodig het omdat dit nie infrastruktuurfondse het nie.
Maar die Asiatiese Ontwikkelingsbank leen ‘n enorme bedrag geld aan China. Is dit nie vreemd nie?
Ek het eenkeer ‘n hewige bespreking oor die Asiatiese Ontwikkelingsbank met ADB gehadPresident Takehiko Nakao, wat Haruhiko Kuroda, die huidige president van die Bank van Japan, opgevolg het.
By ‘n vergadering met mnr. Nakao en redaksielede van nasionale koerante en NHK, het ek gesê: “China gaan die AIIB onder sy inisiatief stig en die tekort aan infrastruktuurfondse finansier. Jy is die president van die Asiatiese Ontwikkelingsbank, so jy moet sê vir China dat hy eers die geld wat hy by die Asiatiese Ontwikkelingsbank geleen het, moet terugbetaal.
Ek het ook vir mnr. Nakao vertel van China se buitelandse valuta-situasie: “Dit lyk of China baie buitelandse valutareserwes het, maar die realiteit is dat dit nie het nie. Dit is ‘n reguit leuen dat China baie internasionale finansies kan doen onder sy leierskap en geld teen lae rentekoerse leen. En tog, mnr. Nakao, sê u dat die Asiatiese Ontwikkelingsbank intens met China sal saamwerk?”
Dit was in Junie van 2014. Sedertdien is ek nie genooi na enige media-uitruilvergaderings met mnr. Nakao nie (lagglag).
Die ADB is in ‘n distrik van Manila geleë, soos ‘n ander wêreld. Mnr. Nakao en ander senior amptenare van die Japannese Ministerie van Finansies is meer as gewillig om met die Chinese verteenwoordigers oor die weg te kom.
Mnr. Nakao en ander Japannese finansiële burokrate word beskou as geldgrubbers vir China, en hulle ontvang ‘n groot mate van gasvryheid wanneer hulle na Beijing gaan.
Dit is hoekom hulle in die “niks-doen”-beleid val. Die finansiële burokrate kan daaraan dink om met die Chinese kant oor die weg te kom, maar hulle sal hulle nie konfronteer nie.
Toe mnr. Nakao se voorganger, mnr. Haruhiko Kuroda, president van die ADB was, het hy die ontwikkeling van die Mekongrivierkom gelei deur Japannese geld te gebruik.
Chinese maatskappye was egter die enigstes wat in die gebied ingetrek het, en hulle het alles in hul vermoë gedoen om die omgewing deur oorbenutting te vernietig.
Mnr. Kuroda se beleid was egter tegemoetkomend vir China, en het gesê dat ontwikkeling goed is vir China.
Nikkei is in elk geval pro-China. Nie net Nikkei nie, maar ook Asahi is gebaseer op die “ideologie” dat ons met China oor die weg moet kom.
Daarbenewens het Nikkei, saam met Keidanren (Japan Business Federation), aktief gesê dat Japan sakegeleenthede sal misloop as hy die bus mis.
Die AIIB is ‘n bank wat deur die Chinese Kommunistiese Party gelei word.
Hulle dink net in terme van die winsmotief om projekte te wen en markaandeel te wen.
Hoekom kan hulle nie sien dat China se One Belt, One Road, en Silk Road ekonomiese blok is soos om die Chinese Ryk te probeer herbou nie?
AIIB sal veilig wees om daarmee voort te gaan.
Ek kon nie help om te wonder hoekom hulle nie gedink het aan die politieke implikasies van Japan se samewerking in sulke dinge nie.
Hierdie artikel gaan voort.