19 डिसेंबर 2018 रोजी प्रकाशित झालेल्या पुढील पुस्तकातील जपानी लोक आणि जगभरातील लोकांनी वाचावे असे आहे.
मजकूरातील भर, शीर्षक वगळता, माझा आहे.

परिचय: निक्की वाचणे तुम्हाला मूर्ख बनवते

“बस चुकवू नका” चे अज्ञान
तमुरा
Nikkei Shimbun च्या 21 ऑगस्ट 2018 च्या आवृत्तीत, एक मथळा वाचला, “चीन, मलेशियाने ‘वन बेल्ट, वन रोड’ वर सहकार्य, संबंध सुधारण्यासाठी शिखर बैठकीत व्यापारावर लक्ष केंद्रित केले.
मलेशियन पंतप्रधान महाथिर चीनची मर्जी राखण्याचा प्रयत्न करत असल्याची छाप या मथळ्याने दिली.
मी निक्कीमध्ये असतानाही संपादकीय अधिकारी चीन समर्थक होते, पण ते इतके वाईट होते असे मला वाटत नाही.
ताकाहाशी
तुम्ही निक्केई वाचू नये कारण ते मोलहिलमधून डोंगर बनवण्याची एक छोटीशी कथा लिहितात (हसतात).
तमुरा
तो कथेचा शेवट असेल (हसतो).
उदाहरणार्थ, सानकेईच्या त्याच 21 ऑगस्टच्या अंकाचा मथळा होता, “मलेशियन पंतप्रधान चीनला, चीनला शह देताना मैत्रीवर जोर देतात,” आणि “‘आम्हाला नव-वसाहतवाद नको आहे.
सान्केईने लिहिले की पंतप्रधान महाथिर यांनी चीनमध्ये त्यांना काय म्हणायचे आहे ते तंतोतंत सांगितले, निक्की यांनी आधीच्या लेखात खालील लिहिले.
चीनचे राष्ट्राध्यक्ष शी जिनपिंग आणि मलेशियाचे पंतप्रधान ली केकियांग यांनी 20 एप्रिल रोजी बीजिंगला भेट देणारे मलेशियाचे पंतप्रधान महाथिर यांची स्वतंत्रपणे भेट घेतली. त्यांनी कृषी उत्पादनांची आयात वाढवण्यासह व्यापार वाढविण्यास सहमती दर्शवली. या बैठकीची रचना दोन्ही देशांमधील संबंध पुनर्संचयित करण्यासाठी करण्यात आली होती, जे श्री महाथिर यांनी चीनी कंपन्यांचा समावेश असलेल्या पायाभूत सुविधा प्रकल्पांच्या पुनरावलोकनाचा प्रस्ताव मांडल्यानंतर तुटले होते.
दुसऱ्या शब्दांत, कथा पंतप्रधान महाथिर यांनी नतमस्तक झाल्याची दिसते. वन बेल्ट, वन रोड (सिल्क रोड इकॉनॉमिक झोन संकल्पनेची आधुनिक आवृत्ती) आणि एशियन इन्फ्रास्ट्रक्चर इन्व्हेस्टमेंट बँक (AIIB) ज्याचा चीन प्रचार करत आहे, निक्केई आणि असाहीचा सूर आहे “बस चुकवू नका. “
ताकाहाशी
मला वाटते की ते 2017 मध्ये होते जेव्हा मी TV Asahi शी संलग्न टीव्ही कार्यक्रमात दिसले होते; “वन बेल्ट, वन रोड” ही थीम होती आणि चार पाहुणे होते.
चार पाहुणे होते आणि एक ते तीन अशी परिस्थिती होती.
बाकी तिघे “बस चुकवू नकोस” म्हणत होते.
मी निदर्शनास आणून दिले की AIIB वर व्याजदर जास्त आहेत आणि कर्जाची शार्क परिस्थिती असेल, पण माझा अंदाज बरोबर होता (हसतो).
ज्या लोकांना ही पातळी समजत नाही ते म्हणतात, “बस चुकवू नका.”
मी एकदा पंतप्रधान शिंजो आबे यांना असाच सल्ला दिला होता.
जर जपान आणि यूएस AIIB मध्ये सहभागी झाले नाहीत, तर वित्तपुरवठा खर्च जास्त असेल. जपान आणि यूएसच्या सहभागाशिवाय AIIB स्वतःच अधिक महाग होईल त्यामुळे, “जपानचा विश्वास” मिळवू इच्छिणारा चीन शेवटी आम्हाला सामील होण्यास सांगेल.
मी याचा अंदाज वर्तवला होता, पण पंतप्रधानांनीही ते खरे असल्याचे सांगितले.
मला वाटते की “बस चुकवू नका” असे म्हणणाऱ्या अनेकांना मूळ व्याजदरांबद्दल माहितीही नव्हती.
आपण मूलभूत गोष्टी जाणून घेतल्याशिवाय एखाद्या गोष्टीचे विश्लेषण करू शकत नाही.
तमुरा.
वाचकांच्या फायद्यासाठी, मूळ व्याजदर खालीलप्रमाणे आहे.
जेव्हा आंतरराष्ट्रीय वित्तीय संस्था कर्ज देतात, तेव्हा ते ते कोठून तरी मिळवतात आणि कर्ज देतात.
ते ज्या दराने पैसे मिळवतात त्याला मूळ व्याज दर म्हणतात आणि आंतरराष्ट्रीय संघटनेच्या मागे असलेला देश बेस रेटसाठी महत्त्वाचा आहे.
एआयआयबीच्या बाबतीत चूक झाल्यास आंतरराष्ट्रीय संस्थेला कोण पाठीशी घालत आहे यावर व्याजदर ठरवला जातो.
AIIB च्या बाबतीत चीनचा पाठींबा आहे. मूळ व्याजदर हा चीनच्या आंतरराष्ट्रीय वित्तसंस्थेतील खरेदी खर्चासारखाच आहे.
निक्की चीन समर्थक मार्ग घेते.
ताकाहाशी
जपान आणि अमेरिका आशियाई विकास बँकेला (ADB) पाठीशी घालतात, जपान पाठींबा आहे.
त्यामुळे मूळ व्याजदर हा जपानच्या निधी खर्चावर अवलंबून असतो.
देशाचा पाठीराखा पाहूनच अर्थकारण ठरवले जाते.
जपान किंवा अमेरिका AIIB मध्ये सामील झाले नाहीत, त्यामुळे चीनला पाठींबा म्हणून पाहणे सोपे आहे.
आंतरराष्ट्रीय बाजारपेठेत चीनचा सोर्सिंग खर्च जपानच्या तुलनेत खूपच जास्त आहे.
कारण चीन फारसा विश्वासार्ह नाही.
परिणामी, AIIB चा निधी खर्च चीनपेक्षा जास्त असू शकत नाही, त्यामुळे युक्ती अशी आहे की जपानचा मूळ व्याजदर चीनच्या तुलनेत कमी असेल.
तमुरा
हे उघड आहे.
ताकाहाशी
मग AIIB ला तुलनेने जास्त निधी खर्चावर कर्ज देण्यास भाग पाडले जाईल.
अर्थात, चीन सबसिडी देऊन व्याजदर कमी करू शकतो, पण ते जास्त काळ चालू शकत नाही.
त्यामुळे तो कर्जाचा शार्क बनेल असा अंदाज आहे.
तमुरा.
मी 2014 पासून AIIB एक लबाडी आहे असे लिहित आहे.
आम्ही बस चुकवू नये या निक्की आणि असाहीच्या युक्तिवादाला उत्तर देताना, मी असा युक्तिवाद केला आहे, “आम्ही शी जिनपिंगने चालविलेल्या कम्युनिस्ट पक्षाच्या बसमध्ये चढत आहोत का?
जपान आणि युनायटेड स्टेट्सच्या पाठिंब्याने आशियाई विकास बँक आधीच अस्तित्वात असतानाही चीन AIIB तयार करत आहे.
पायाभूत सुविधांच्या निधीची कमतरता असल्यामुळे चीनला एआयआयबीची गरज आहे, असा युक्तिवाद चीन करतो.
परंतु आशियाई विकास बँक चीनला मोठ्या प्रमाणावर कर्ज देते. हे विचित्र नाही का?
मी एकदा ADB सोबत आशियाई विकास बँकेबद्दल जोरदार चर्चा केली होतीअध्यक्ष ताकेहिको नाकाओ, जे बँक ऑफ जपानचे विद्यमान अध्यक्ष हारुहिको कुरोडा यांच्यानंतर आले.
श्री नाकाओ आणि राष्ट्रीय वृत्तपत्रे आणि NHK च्या संपादकीय मंडळाच्या सदस्यांसोबत झालेल्या बैठकीत मी म्हणालो, “चीन त्यांच्या पुढाकाराने AIIB ची स्थापना करणार आहे आणि पायाभूत सुविधांच्या निधीच्या कमतरतेला वित्तपुरवठा करणार आहे. तुम्ही आशियाई विकास बँकेचे अध्यक्ष आहात, त्यामुळे तुम्ही चीनला सांगा की त्याने प्रथम आशियाई विकास बँकेकडून घेतलेले पैसे परत करावेत.
मी श्री नाकाओ यांना चीनच्या परकीय चलनाच्या परिस्थितीबद्दल देखील सांगितले: “चीनकडे भरपूर परकीय चलन साठे आहेत असे दिसते, परंतु वास्तव हे आहे की ते तसे नाही. चीन त्याच्या अंतर्गत बरेच आंतरराष्ट्रीय वित्तपुरवठा करू शकतो हे उघड खोटे आहे. नेतृत्व करा आणि कमी व्याजदरावर पैसे कर्जाऊ द्या. आणि तरीही, मिस्टर नाकाओ, तुम्ही म्हणत आहात की एशियन डेव्हलपमेंट बँक चीनला जोरदार सहकार्य करेल?”
ते 2014 च्या जूनमध्ये होते. तेव्हापासून, मला मिस्टर नाकाओ यांच्यासोबत कोणत्याही मीडिया एक्सचेंज मीटिंगसाठी आमंत्रित केले गेले नाही.
ADB मनिलाच्या एका जिल्ह्यात, वेगळ्या जगासारखे आहे. श्री नाकाओ आणि जपानच्या वित्त मंत्रालयातील इतर वरिष्ठ अधिकारी चिनी प्रतिनिधींसोबत जाण्यास इच्छुक आहेत.
श्री नाकाओ आणि इतर जपानी वित्त नोकरशहा हे चीनसाठी पैसे कमावणारे मानले जातात आणि जेव्हा ते बीजिंगला जातात तेव्हा त्यांना मोठ्या प्रमाणात आदरातिथ्य मिळते.
त्यामुळेच ते ‘काही करू नका’ या धोरणात मोडतात. आर्थिक नोकरशहा चिनी बाजूने सोबत घेण्याचा विचार करू शकतात, परंतु ते त्यांचा सामना करणार नाहीत.
श्री नाकाओचे पूर्ववर्ती, श्री. हारुहिको कुरोडा, ADB चे अध्यक्ष असताना, त्यांनी जपानी पैशांचा वापर करून मेकाँग नदी खोऱ्याच्या विकासाचे नेतृत्व केले.
तथापि, चिनी कंपन्यांनीच या क्षेत्रात प्रवेश केला आणि त्यांनी अतिशोषणाद्वारे पर्यावरणाचा नाश करण्यासाठी शक्य ते सर्व केले.
तथापि, श्री कुरोडा यांचे धोरण चीनला सामावून घेणारे होते, असे सांगत विकास चीनसाठी चांगला आहे.
निक्की चीन समर्थक आहे. केवळ निक्केईच नाही तर आसाही ही ‘विचारधारा’वर आधारित आहे ज्याची आपल्याला चीनशी साथ मिळायला हवी.
याशिवाय, निक्केई, Keidanren (जपान बिझनेस फेडरेशन) सोबत सक्रियपणे सांगत आहे की जपानने बस चुकवल्यास व्यावसायिक संधी गमावतील.
AIIB ही चीनी कम्युनिस्ट पक्षाच्या नेतृत्वाखालील बँक आहे.
ते केवळ प्रकल्प जिंकण्याच्या आणि बाजारपेठेतील हिस्सा मिळवण्याच्या नफ्याच्या हेतूने विचार करतात.
चीनचा वन बेल्ट, वन रोड आणि सिल्क रोड इकॉनॉमिक ब्लॉक म्हणजे चिनी साम्राज्याची पुनर्बांधणी करण्याचा प्रयत्न करण्यासारखे आहे हे त्यांना का दिसत नाही?
AIIB पुढे जाण्यासाठी सुरक्षित असेल.
जपानच्या सहकार्याच्या राजकीय परिणामांबद्दल त्यांनी अशा गोष्टींचा विचार का केला नाही याबद्दल आश्चर्य वाटून मी मदत करू शकलो नाही.
हा लेख पुढे चालू आहे.